De Brusselse wafel is een icoon van de Belgische gastronomie. De oorsprong gaat terug tot de 19ᵉ eeuw, hoewel er al in de middeleeuwen wafelvormen bestonden. De moderne versie werd gepopulariseerd op de Wereldtentoonstelling van Brussel in 1958 en vervolgens op de Wereldtentoonstelling van New York in 1964, waar ze het publiek veroverde onder de naam “Belgische wafel”. In tegenstelling tot de Luikse wafel, die vaster en gekarameliseerd is, is de Brusselse wafel rechthoekig, luchtig, knapperig aan de buitenkant en zacht aan de binnenkant.
De basisingrediënten zijn eenvoudig: bloem, eieren, melk, boter, suiker en gist. Hij wordt vaak warm geserveerd, bestrooid met poedersuiker. Je vindt het op elke straathoek rond de Grote Markt in Brussel en op de dessertkaart van restaurants die traditionele lokale gerechten serveren.