Sluw als een vos, slim als een aap, spraakzaam als een ekster…
Ja, dieren zijn intelligent. Daarom is 5 februari de Werelddag van de Dierenintelligentie. De kip zal je verrassen!
Cognitief gezien behoort de kip tot een nogal briljante klasse vogels. Grijze papegaaien uit Gabon zijn bijvoorbeeld in staat voorwerpen te tellen en te classificeren op basis van hun kleur en vorm.
Kippen zijn veel slimmer dan je denkt
Ethologen hebben onlangs ontdekt dat kippen slim zijn en over communicatievaardigheden beschikken die vergelijkbaar zijn met die van sommige primaten. Zij houden bij het nemen van beslissingen rekening met hun ervaring. Ze hebben rekenkundige vaardigheden, emoties en zelfs persoonlijkheid.
Lori Marino, een dierengedragsdeskundige, legde uit dat kippen “de meeste psychologische kenmerken missen die we bij andere intelligente dieren herkennen en over het algemeen worden geacht een lage intelligentie te hebben in vergelijking met andere dieren. Het idee alleen al van kippenpsychologie is de meeste mensen vreemd.”
Kippen hebben hun eigen intelligentie en communicatiemiddelen
In de eerste plaats hebben kippen een gevoel voor getallen, elementaire rekenkundige vaardigheden en kunnen zij hoeveelheden onderscheiden. Zij hebben ook visuele en ruimtelijke vaardigheden: wanneer zij in groepjes pikken, herkennen zij hun plaats in de orde door observatie. Hennen leren van elkaar en redeneren door deductie.
Hennen nemen tijdsintervallen waar en anticiperen op toekomstige gebeurtenissen. Zij nemen beslissingen op basis van wat het beste voor hen is.
Zoals eerder beschreven in ons ‘Wist je dat’-artikel, is de communicatie bij hennen ook vrij complex, met ten minste 24 verschillende vocalisaties.
Kippen hebben emoties
Kippen hebben zowel positieve als negatieve emoties. Ze hebben ook een vorm van empathie die emotionele besmetting heet. Zij hebben hun eigen persoonlijkheid en verfijnd gedrag. Moederkippen hebben typische moederlijke trekjes. Vandaar komt andan ook onze spreekwoordelijke moederkloek.
Bron: Dierlijke cognitie, Lori Marino, https://link.springer.com/article/10.1007/s10071-016-1064-4
